Roel Wildeboer: Gedichten

 

Gedichten

De kunstenaar

Hij die aan anderen de schoonheid tracht te geven,
die immer proeft de necktar van de aard,
van het teveel voor anderen bewaart
en voor zichzelf genoeg vindt om te leven,

hem trekt geen goud of edelstenen,
hem jaagt 't bezit om goed geen angsten aan,
hij houdt zich ver en ziet het al vergaan,
en wil zijn eigen ik niet gaan belenen.

Want als de laatste dagen zijn gekomen,
als allen zich vol vreze en beklemd,
toch voor hetzelfde sterven zijn bestemd,
heeft hij het schoonste deel tot zich genomen.

Roel Wildeboer.


Mei

Dat het moet gaan zo de getijden wenden
heb ik als vaststaand feit aanvaard.
Al leek het torsen niet de laste waard
In uren die geen vreugd of deernis kenden.

Maar zie, in de volle gloriedagen
van mei, heb ik m'n klein gedoe veracht.
Bij al dit schone dat mij werd gebracht
Rouw ik de twijfel en het somber klagen !

Wat ik onachtzaam mocht beerven,
deez'gave mild vol feestelijk gebaar
verrukt me ieder voorjaar meer,

Zo het mijnen tijd is om te sterven
wil il berusten – als het maar
Niet in de Meie is, o Heer !


Roel Wildeboer

 

Aan mijn kinderen

Als ik dan zo een vroege morgen
getogen ben langs groen en waterkant,
de milde lucht heb ingezogen
het felle licht zag blinken op het zand

kom ik terug in d'engte van de muren
sluit ik mij op en peins wat ik zag
en wat ik deed in deze schone uren,
dan weet ik, het was geen verloren dag.

Graag wil ik delen in mijn grote vreugd,
hen zeggen hoe ik alles daar aanschouwde,
maar al mijn woorden stranden op hun jeugd,
waarom ik dit aan 't schrift maar toevertrouwde.

Misschien als deze jeugd bezonken door de jaren
eens grijpt naar 't boek waarin is vastgelegd,
hoe het toen was, toen d'uren dagen waren
en in een dag een jaar werd volgezegd

Roel Wildeboer

 

Holland


Wie Holland zegt die denkt aan lichte luchten,
aan groene velden met een blauw verschiet,
aan bonte koeien, bruggen en rivieren,
omzoomd met kleur van bies en wuivend riet.
Wie Holland kent, die weet van nijv're handen,
van steden trots met torens rank gebouwd,
van polders, die een gouden welvaart schragen
en 't volk dat steeds z'n eigen kracht behoudt !
Maar kent het ook als 't buld'ren der noordwester,
met kolkend water al wat leeft belaagt,
de dijken voor de woeste druk bezwijken,
de mens ontzet, in doodsnood hulpe vraagt.
Dan weet hij, dat dit volk der lage landen,
vereend begaan door zoveel diepe smart,
zal delen in het leed dat moet gedragen,
de weedom voelt in 't eigen bloedend hart.

Roel Wildeboer


Bij het schilderij

Is dit hetgeen wat onder schild'ren wordt verstaan ?
Waar haalt die mens de durf en lef vandaan,
om met wat verf en kwast en ander werkgerei
zoiets te doen ? En toch maakt het mij blij,
die kleur, die vorm, het rillen van de toon,
en in de ruigheid ligt een heerlijk schoon.

Ik vraag mij af, waar ligt de grens der kunst ?

Er is geen grens – het is alleen Gods gunst !

Roel Wildeboer.

 

NIEUWS

 

 


 

 

Toonwildeboer

Galerie l'Art de Vivre

Geuzenweg 278 
    1221 CB Hilversum
Telefoon: 035-6855700
    Mobiel: 06-41823537
emailButton info@toonwildeboer.com
icon-fb Like mij ook op Facebook

Galerie l'Art de Vivre, Geuzenweg 278, 1221 CB Hilversum.